Home » Kumite-trainen
Kumite 組手
Het vrije gevecht of kumite
Vrij vechten
Funakoshi (uit: Karate-do Kyohan, The Master Text): ‘Kumite is een oefenvorm om verdedigende en aanvallende technieken, die worden beoefend in kata onder meer realistische omstandigheden te trainen. Hierbij spreekt men vooraf tussen de deelnemers onderling af om welke aanvallende en verdedigende technieken het gaat.’Bij zowel kihon-ippon-kumite als jiyu-ippon-kumite wordt vooraf bepaald dat de ene deelnemer tori (aanvaller) is en de andere uke (verdediger).We onderscheiden drie typen van kumite: basis-kumite (kihon-ippon-kumite, sambon-kumite, gohon-kumite), jiyu-ippon-kumite en jiyu-kumite.
Basis kumite
Bij de meest elementaire vorm van kumite gaat het om het aanleren van basis verdedigings- en aanvalstechnieken. Zoals het leren en verfijnen van accurate stoten, schoptechnieken en blokkeringen en het oefenen van basisverplaatsingen. De deelnemers nemen een vaste afstand in van elkaar en het doel is van tevoren overeengekomen jodan (hoofdzone) of chudan (middenzone).
Jiyu ippon kumite 自由一本組手
Dan oefenen ze om beurten het aanvallen en verdedigen. Dit kan worden gedaan in ippon-kumite; enkelvoudige één-staps-aanval en verdediging, of sambon-kumite; een serie van drie-staps-aanval of gohon-kumite; een serie van vijf-staps-aanval. Bij jiyu-ippon-kumite maakt de aanvaller onder ander gebruik van schijnbewegingen, en van openingen. Samen met een goede timing wordt aanvalskracht ontwikkeld. De verdediger leert terugkomen en terugtrekken of het uitvoeren van tai-sabaki (lichaamsverplaatsing) naar links of rechts, zijn techniek gebruikend in elke richting. De methode van jiyu-ippon-kumite gaat als volgt. Beide personen nemen een vrije houding (kamae) met een zelfgekozen afstand in. Na het aanzeggen van de aanvalstechniek, valt de aanvaller met een techniek aan. Hiertegen gebruikt de verdediger vrijelijk een blokkeringstechniek en plaatst dadelijk een tegenaanval. Jiyu-ippon-kumite is de inleiding van jiyu-kumite (vrij gevecht, sparren) dus moet het uiteindelijke doel van jiyu-kumite –namelijk zelfverdediging– duidelijk begrepen worden en serieus worden geoefend. Dit is aanvallen en verdedigen op een praktische manier; het vereist de gave van het beslissend blokkeren in één ademhaling (ichibyoshi). Men leert o.a. om effectief voordeel te benutten uit kansen. En tevens het beheersen van een effectieve tegenaanval, veranderende technieken, beentechnieken en tai-sabaki; tactische lichaamsverplaatsing om een aanval te pareren.
Jiyu kumite 自由組手
Funakoshi (uit: Karate-do Kyohan, The Master Text): ‘Bij jiyu-kumite (vrij gevecht, sparren) zijn er geen vastgestelde regels over wie de aanvaller of verdediger is, maar er geldt wel één basale karate regel: de aanvallen worden gestopt vlak voor de vitale punten van het lichaam, een dunne marge overlatend.
Nu kan men zonder lang en herhaaldelijk oefenen de ander onbedoeld verwonden en moet men zich dus eerst afvragen in hoeverre men al in staat is tot het controleren van een aanvallende techniek alvorens zich te begeven in het vrije gevecht. Beginnende karateka moeten zich te alle tijden onthouden van onbezonnen deelname aan jiyu-kumite.’‘Bij het Ippon-Kumite (één-staps-aanval) gaat het om het leren van verdedigende- en aanvallende technieken, maar in het vrije gevecht (jiyu-kumite) zijn de mogelijkheden wat verbreed en dit mag worden beschouwd als een echt duel zoals in andere vormen van martial art waar alle mogelijke verdedigingen en aanvallen ten volle benut kunnen worden.
’F: ‘Sparren is niet ontwikkeld om los van kata te existeren, maar is bedoeld ten dienste van kata, dus natuurlijkerwijs zou er geen verbasterende invloed op iemands kata vanuit het sparren moeten zijn. Wanneer men enthousiast wordt over sparren bestaat de kans dat iemands kata slecht wordt. Karate zou uiteindelijk moeten worden beoefend met kata als leidende methode en het sparren als ondersteunende methode.’
Funakoshi
F: ‘Wanneer men de juiste afstand en het juist moment in het ritme heeft bepaald kan de beslissende techniek geplaatst worden, en al was het een echt gevecht, de wedstrijd zou dan beëindigd zijn, dus duwen en trekken is niet toegestaan. Vaak ziet men wedstrijden die lijken op hanengevechten, maar mensen die deelnemen aan zulke wedstrijden kunnen worden beschouwd als diegenen die niet werkelijk begrijpen wat een vrij gevecht is; aldus zullen ze niet in staat zijn om ook maar enigszins het hoge bekwaamheidsniveau van ‘een aanval die nooit het vitale doel mist’ en wat kan worden beschouwd als de essentie van een karatetechniek te onderscheiden. Men mag hopen dat het hoofdstuk ‘Maximes voor de leerling’ grondig bestudeerd en begrepen wordt.’